(Fiction)...สายไปมั้ย...(โจคยูฮยอน & ลีซองมิน)

By ท่านหัวหน้า Bz_KrZ

"จำเอาไว้นะ.............นายเป็นของชั้นคนเดียว..............จำเอาไว้.......อย่าได้ร่านอย่างนี้อีก.....เข้าใจมั้ย" เสียงประกาศกร้าวไม่กลัวใครภายในบ้านหลังใหญ่ดังลั่นไปทั่ว พร้อมกับส่งแรงผลักทำให้ร่างเล็กลงไปนั่งอยู่ที่พื้น ทำให้ทุกคนต่างหันมามองเป็นตาเดียวกัน ทุกคนต่างพากันมองด้วยความสงสารร่างเล็กที่ลงไปนั่งอยู่บนพื้น...........ใครจะกล้าในเมื่อคนที่ตะโกนอยู่นั่นเป็นถึงเจ้าของคฤหาสน์หลังนี้

ภายในคฤหาสน์ตระกูลโจ

"เป็นไงมั่งคะคุณหนู...........ไปทำอะไรให้คุณเค้าไม่พอใจอีกหรอค่ะ....." เสียงคุณป้าแม่บ้านคนสนิท ที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ร่างเล็กนั้นย่างกายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้

"ปะ......ปล่าวฮะ......ผะ....ผมไม่ได้ทำอะไร.....คุณเค้าคงเหนื่อยหนะฮะ.......ก็เลย......." ร่างเล็กหยุดพูดอยู่แค่นั้นน้ำตาที่หยุดไหลไปแล้วแต่ตอนนี้กลับไหลออกมาอีกครั้ง และดูท่าว่าจะหยุดไหลได้ยากยิ่งกว่าเก่า

"ป้าไม่เชื่อหรอกค่ะ.....คุณหนู....เห็นคุณเข้ามาทีไรก็ทำร้ายคุณหนูทุกที......คุณหนูค่ะบอกป้ามาเถอะคะ......ทำไมคุณเค้าถึงทำแบบนี้กับคุณหนูค่ะ" คุณป้าแม่บ้านซักหนักขึ้น ทำให้ร่างเล็กต้องจำยอมเปิดปากบอก ดีเหมือนกันเค้าจะได้ไม่ต้องมาทนเก็บเอาไว้คนเดียว ปล่อยๆมันไปซะบ้างก็คงจะดีเหมือนกัน

ยอนกลับไปเมื่อ 1 ปีก่อน

"ทำยังไงก็ได้.....ให้บริษัทในเครือตระกูลลีต้องล้มละลาย......." เสียงประกาศิตจากชายหนุ่มที่ดำรงตำแหน่งผู้บริหารแทนบุคคลที่เป็นบิดา

"พวกนั้นต้องได้รับกรรมที่ก่อไว้กับครอบครัวชั้น........" นั้นก็เป็นอีกคำพูดหนึ่งหลุดออกมาจากปากของชายหนุ่ม

"ใจเย็นหน่า......นายจะเอาจริงหรอคยูฮยอน"เสียงเพื่อนสนิทที่เป็นทั้งที่ปรึกษาและทนายความของบริษัทเอ่ยเตือนเพราะเค้าเข้าใจว่าเพื่อนคนนี้ใจร้อนขนาดไหน

"นายไม่เห็นหรือไงคิบอม.....พวกนั้นทำกับบ้านชั้นขนาดไหน......บริษัทชั้นต้องล้มละลาย.......แล้วไงพ่อชั้นต้องมาคิดสั้นแล้วแม่ชั้นก็ต้องมาตรอมใจตามพ่อชั้นไปอีกคน.........นายคิดว่ามันไม่สมควรหรือไง......." คยูฮยอนขึ้นเสียงด้วยอารมณ์ที่อยากจะพรรณนาได้ อารมณ์บวกกับความโกรธแค้นทำให้เค้าไม่สามารถระงับสติที่เคยมีได้แล้ว ความเจ็บปวดที่ได้รับบวกกับการสูญเสียบุคคลที่เป็นที่รัก มันยากที่จะทำใจได้

"ก็แล้วแต่นายละกัน......ชั้นจะช่วยเท่าที่ช่วยได้ละกัน" สิ้นเสียงร่างของคิบอมก็ขอตัวเดินออกจากห้องไป

"หนึ่งอาทิตย์ให้หลังข่าวการล้มละลายของบริษัทในเครือตระกูลลี ก็แพร่กระจาย.......โดยที่บริษัทที่เข้าไปเทคโอเวอร์นั้น เป็นบริษัทน้องใหม่ที่ไม่ทราบแน่ชัดว่ามาจากกลุ่มไหน ทำให้บริษัทตระกูลลีจากที่เคยเป็นผู้บริหารถึงคราวต้องเปลี่ยนเป็นคนมาทำงานแทน......."

"พ่อฮะ.....ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้หละฮะ.....ทำไมบ้านเราถึงเป็นแบบนี้หละฮะ" เสียงเด็กหนุ่มร่างเล็กร้องถามผู้เป็นบิดา เค้าไม่อยากจะเชื่อว่าจะต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ก็ในเมื่อบริษัทเค้ากำลังไปได้ดี แล้วนี่อะไรทำไมถึงถูกเทคโอเวอร์ได้

"พ่อก็ไม่รู้เหมือนกันลูก.......ตอนนี้เราเป็นหนี้ท่วมบริษัท.......บริษัทพันธมิตรก็หายไปหมด.....พ่อไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น.......ซองมินถ้าพ่อไม่อยู่ลูกต้องเข้มแข็งนะลูก........" ผู้เป็นพ่อบอกด้วยแววตาที่อ่อนล้าเกินกว่าจะรับได้

"พ่อพูดอะไรฮะ.........แล้วพ่อจะไปไหนฮะ..." ร่างเล็กเกิดคำถามขึ้นมา ที่พ่อพูดมันหมายความว่าไง

"ซองมิน ...... ออกไปก่อนนะลูก....พ่ออยากอยู่คนเดียว......" นื่คือคำขอร้องจากผู้เป็นบิดา

"แต่........."

"ออกไปก่อนนะลูก......พ่อขอร้อง"

"ฮะ....พ่อ" พูดจบร่างเล็กก็เปิดประตูแล้วเดินออกไป

"ปัง........" เสียงปืนดังขึ้น นั่นทำให้ร่างเล็กต้องรีบเปิดประตูเข้าไป ภาพที่เห็นทำให้ใครหลายคนต้องตกตะลึง เลือดไหลนองเต็มพื้นห้อง โต๊ะทำงานเต็มไปด้วยเลือด ชายแกนั่งพิงพนักในมือมีปืนหนึ่งกระบอก

"พ่ออออออออออออออออออออออ.............." ร่างเล็กตระโกนร้องด้วยความตกใจ ทำไมมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมพ่อต้องคิดสั้นด้วย

"ใครก็ได้เรียกรถพยาบาลที.....เร็ว.....เรียกรถทีซิ.....ชั้นบอกให้เรียก" ร่างเล็กตระโกนบอกราวกับคนเสียสติ ไม่นานตำรวจก็มาถึงที่เกิดเหตุ พร้อมกับจัดการทุกอย่าง ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันช่างรวดเร็วนัก มันนักเกินกว่าที่ผู้ชายตัวเล็กๆคนนึงจะรับได้เค้ายังเด็กเกินไปที่จะมาเจอเรื่องอะไรอย่างนี้ เค้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวเค้าคิบอมพรุ่งนี้นายช่วยจัดการเรื่องเด็กคนนั้นแล้วก็บริษัทนั้นด้วยนะ......." คยูฮยอนเอ่ยขึ้นมาเมื่อเค้าคิดอะไรดีๆออกมาได้แล้ว ใช่มันต้องเป็นสิ่งที่ดีแน่ๆ (ชั้นไม่คิดงั้นนะ........ท่านหัวหน้า)

ด้านคยูฮยอน

"

"จะให้ชั้นจัดการเรื่องอะไรหละ......"

"นายช่วยจัดการเรื่องบริษัทที่อยู่ในเครื่อของคนตระกูลลี......พร้อมกับจัดการเรื่องที่ชั้นจะรับเด็กคนนั้นเข้ามาเป็นเด็กในความปกครองของชั้นไง........" คยูฮยอนเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มแห่งความเจ้าเล่ห์ที่น้อยคนนักจะได้เห็นนอกจากเพื่อนสนิทของเค้าคนเดียว.

"นายคิดจะทำอะไรแน่เนี้ยะ.......ชั้นไม่เข้าใจนายเลยจริงๆ......" คิบอมเริ่มเอะใจและเค้าก็มีรางสังหรที่ไม่ค่อยจะดีซักเท่าไหร่แล้วกับการที่เพื่อนของเค้าจะรับเด็กคนนั้นเข้ามาเป็นเด็กในความปกครอง

"หน่า...........นายไปทำตามที่ชั้นบอกละกันนะ.......มันไม่มีอะไรหรอก.......นายอย่าคิดมากหน่า" ชายหนุ่มบอกพลางเดินมาตบไหล่เพื่อนรักเบาๆเป็นการปลอบว่ามันไม่มีอะไร...............(จริงหรอ.........ท่านหัวหน้า)